Kaketoe: ik ben een molukken kaketoe en met 6 jaar aan de Vollenhof gekomen. Ik heb me als enige van de papegaaien in huis weten te laten plaatsen...  De officiele latijnse naam is: Cacatua moluccensis. Ik ben een cites I vogel, dus heb zowel een chip als cites-papieren. Dit omdat ik blijkbaar erg zeldzaam ben. Mijn vorige eigenaren hadden weinig fantasie, dus hebben ze me kaketoe genoemd. Omdat ik mezelf zo noem, hebben ze dat maar zo gelaten. Ik ben ook tam en ga mee honden uitlaten als het een beetje mooi weer is of mee naar de dierenwinkel met de auto. Doordat ik een man ben, laat ik wel graag aan vreemde mensen zien wie de baas is. Ik ben een probleem-geval en mag mezelf graag opeten. Mijn eerste eigenaar werd ziek, die had een redelijk goeie reden, maar de rest heeft het zwaar onderschat. Ik ben toen ik ca. 4 jaar oud was, verkocht. Hierna heb ik binnen 2 jaar nog 3 andere eigenaren gehad. Helaas weten te weinig mensen wat van kaketoe's, maar ik heb erg veel aandacht nodig en ben dan ook minimaal 8 uur per dag druk bezig met dingen slopen, praten en meer van alles wat een papegaai hoort te doen. 1 van de vorige eigenaren vond me te druk, dus liet me hele dagen in de kooi zitten. Een andere vond dat ik op tijd moest slapen en als ik me teveel liet horen op commando stil moest zijn; daar kreeg ik een kleed over de kooi. Door de stress ben ik toen mezelf gaan muteren, elke keer bijt ik een stukje onder de vleugel wat vel weg, net zo lang tot het bloed. Soms gaat het beter en eigenlijk bevalt het me best goed hier, maar als ik baldadig ben, begin ik gewoon weer van voor af aan. Behalve dat ik al de duurste soort was, ben ik daardoor soms nog iets duurder dan de gemiddelde door alle dierenartskosten. Doordat ik zo intelligent ben, helpt zelfs een kap  niet. Een dubbele kap was wat lastiger, maar dan begin ik gewoon aan mijn vleugel,hals of poot. Eerst ben ik in Drachten geweest, toen nog een paar keer naar Amsterdam. Daar heeft mijn baas wel allerlei tips gekregen, maar ook hele zware medicijnen voor mij. Leuk bedacht, maar zo gauw ik daar weer mee stop, ben ik weer wakker en begin gewoon opnieuw. Wel heb ik een tijdje een natuurlijk middel gekregen tegen de stress van het alweer verhuizen: een bach-bloesem mengsel. Ik heb inmiddels wel weer vertrouwen in mensen en zit weer goed in de veren, alleen dat ene plekje onder de vleugel? Ja, dat heb ik nu eenmaal nodig om me af te reageren. Het is vergelijkbaar met nagels bijten, je begint er mee door de zenuwen, maar voor je het weet is het gewoonte: en leer dat maar weer eens af… Allerlei zalfjes en met allerlei geurtjes hebben ze al geprobeerd; effe jakkie, maar alles went. Effe doorzetten en ik zet me over de vieze smaak heen. Je zou denken dat ik vanzelf stop als het zeer doet, maar papegaaien hebben in de huid praktisch geen gevoel (wel in de uiteinden van de veren en vooral in de pennen die net doorkomen, genaamd bloedpennen, maar niet in de huid zelf) Om een voorbeeld te geven, ze kunnen papegaaien een grote wond hechten, zonder verdoving. Moet je bij mensen maar eens proberen... Wat veel mensen ook niet weten: in mijn snavel zit het meeste gevoel en daar een tik tegenaan geven als ik bijt, vergeet ik dus echt nooit weer. Ik zit nu hele dagen los op de kooi en krijg regelmatig iets om te slopen. Ook heb ik plastic puzzels en rolschaatsen, maar ermee gooien is leuker als serieus mee spelen. Als ik genoeg te doen heb, ben ik 's avonds echt wel moe en als er geen visite is, waar ik me druk om kan maken, ga ik zelf om ca. 10 uur de kooi in en ga ik slapen.

De oorzaak waarom ik begonnen ben met mijzelf te mutileren? Mijn hele kooi was sloopvrij, ik ben vaak verhuisd en net voordat ik de 1e keer ging verhuizen, hebben ze me ook nog even snel gechipt, want dat leek de nieuwe eigenaar wel handig. Dit deed zeer en ik ben daar dan ook beginnen te bijten, want die moest eruit. De chip bleek ook nog te zijn gaan zwerven door mijn lichaam en deze zat ondertussen tussen mijn voorpoten, vlakbij mijn hart. Stress en daarna nog meer stress... en voor je het weet is het dan gewoonte. De laatste jaren mocht ik altijd los in huis op de kooi en heb ik het best goed gehad, maar voor al mijn soortgenoten hoop ik dat mensen bedenken of ze wel de ruimte, tijd en aandacht hebben de komende jaren voordat ze er 1 aanschaffen! Want wij hechten ons aan 1 persoon en zijn voor ons leven getekend als dit fout gaat... 

 

Jopie stond te koop en na diverse mailtjes heen en weer, zijn wij bij haar en haar eigenaren gaan kijken. Zij is een ontzettend lieve papegaai, het enige wat zij doet, is af en toe krijsen. Overigens is dit heel normaal. Bijna alle papegaaien gaan vanaf dat ze broedrijp zijn, een partner zoeken. Als het goed klikt, gaan ze vaak ‘stereo’gedrag vertonen. Dit houdt in dat ze veel dingen samen doen, zoals wassen, eten en meer van die dingen. Zo gauw 1 van 2 iets uit de buurt is, roepen ze elkaar alweer (oftewel krijsen naar elkaar) Papegaaien die met de hand groot gebracht worden en alleen zitten, gaan 1 van de medebewoners in huis als hun partner zien. Dit is geen probleem als je alle tijd van de wereld hebt, maar wel erg vervelend als je ook andere dingen te doen hebt (en vaak vooral vervelend voor de buren als zij papegaaien niet leuk vinden) Voor iedereen die denkt dat je ze dit wel even afleert? Dit is zo goed als onmogelijk! Afleren kan je een papegaai niks, soms kan je ze echter wel ander gedrag aanleren. Als ze dit echt leuk vinden, gaan ze dit i.p.v. krijsen doen. Hier moet men overigens meestal zo vroeg mogelijk mee beginnen en dit kost heel veel tijd en geduld. Zo kun je een papegaai leren praten, puzzelen, rolschaatsen en nog veel meer dingen. Maar ook dan zullen ze nog regelmatig een keer krijsen. Veel methodes als natspuiten, een kleed erover e.d. zullen maar van zeer korte duur helpen. Nog hardere methodes zullen zelfs vaak leiden tot probleem papegaaien, die zo gestrest raken dat ze zichzelf kaal plukken of zelfs grote wonden krijgen! Jopie had echter baasjes die er veel bij bleven zitten en ondertussen nadachten over een betere oplossing. Ze konden echter geen moment bij hem weg, want dan krijste zij alles bij elkaar en dit vonden de buren niet leuk, maar ook het slapen na een nachtdienst was daardoor onmogelijk.
Kaketoe’s zijn zeer intelligent en dit is dan ook vergelijkbaar met de intelligentie van een kind tussen de 4 en 6 jaar oud.Jopie had vanaf jongs af aan ergens anders gezeten als bij ons en moest dan natuurlijk ook eerst erg wennen, want zij snapte er niks van waarom zij zomaar bij vreemden geplaatst werd. Wij hoopten dat zij ooit ‘vriendjes’ werd met onze molukken kaketoe. Beiden zijn zij echter handopfok en zij weten zelf dan ook amper dat ze een kaketoe zijn, laat staan dat de ander dat ook is. Ze kan zingen, fluiten en hangt de clown uit. Ook hangt ze hele verhalen op. Wij kunnen er nog weinig van verstaan, maar gek genoeg 'praten’ de kaketoe en de jongste kinderen vrolijk tegen elkaar terug (ergens spreken ze toch een andere taal als ons ;-)) Ook kan ze koppeltje duiken op de stok en danst ze er vrolijk op los. Geweldig om te zien… 
Wij hadden bij de vorige eigenaar al gezien dat Jopie erg goed kan vliegen. We zijn er inmiddels achter dat ze beter kan vliegen als landen. Onze molukken kaketoe vond het de 1e paar keer erg interessant en zat zowaar al te oefenen aan de kooi met z’n vleugels wijd. Na enkele noodlandingen van Jopie, riep hij regelmatig ‘oei, sukkel’ en begon vervolgens te lachen. Nu is hij zowaar al zover dat als Jopie vliegt, hij zich achter zijn touw verstopt en roept: oeps, moet je niet doen.

 

Helaas is onze molukken kaketoe toch nog zeer onverwachts op 5 januari 2011 overleden doordat de chip bij zijn hart weer was gaan zwerven! Jopie woont altijd nog bij ons in huis! 

Mocht u een kaketoe aan willen schaffen, realiseert u zich eerst wat u op de hals haalt. Ze zijn erg leuk, echte clowns en kunnen veel kunstjes leren. Ze doen dit echter hele dagen, dus ook als u eigenlijk geen tijd heeft of visite hebt. Ook worden ze erg oud. Er is inmiddels veel bekend over het gedrag van papegaaien, informeer eerst bij pakara of bijv. bij het papegaaien opvangcentrum naar deze soort.